"Wat zijn we inmiddels in een tijdperk beland waarin luxe en comfort in de auto de gewoonste zaak van de wereld is", is mijn eerste gedachte als ik instap in de Mazda6e. Als baby lag ik in een rieten reiswieg los op de achterbank van de VW kever van mijn ouders. Uit mijn tienertijd herinner ik me vooral een goudkleurige Simca waar we mee op vakantie dingen. Was het koud, dan legde je een dekentje over je knieën. In deze Mazda is dat helemaal anders en voel je aan alles dat we in een nieuw fase van mobiliteit zijn aanbeland.
Het interieur van de Mazda6e is luxe, met verschillende kleuren leder. Kunstleder, zo blijkt als ik het opzoek, maar dat was zo op het oog niet te zien. De auto doet vaag denken aan een Tesla, door het grote scherm in het midden, de camera boven de achteruitkijkspiegel en de vorm van het dashboard. Maar dan veel chiquer afgewerkt. "Het is ook een duurdere auto natuurlijk", denk ik aanvankelijk. Maar daar vergis ik me in: dit model, de Takumi, is weliswaar chique en zeer rijk uitgerust, maar kost slechts 44.990 euro. Daar viel mijn mond even van open.
En daar krijg je veel voor. Een zwarte hemelbekleding, 19-inch lichtmetalen wielen, elektrisch verstelbare stoelen die als een warme jas om je heen krullen, een easy in- en uitstap - want de stoel glijdt hoffelijk naar achteren als je de deur opent. Mooie knoppen op het dashboard en de armsteun, een groot donker getint panoramadak, verlichting in het dashboardkastje, een in diepte verstelbaar stuurwiel. Deze auto blinkt uit in doordachte details.
Soepel
We maakten een tourrit door het Groene Hart, binnenweggetjes van Schoonhoven naar het pitoreske Oudewater, daarna door naar Gouda. Hier merkte ik hoe soepel de auto over de weg zoeft. Vooral rotondes waren in trek, terwijl ik daar normaalgesproken niet dol op ben. Apple Carplay wees ons perfect de weg, maar op het scherm kon je ook makkelijk switchen naar de andere functies in het eigen Mazda-systeem.
De auto zit ramvol technologie om je op juiste weg te houden en je te helpen veilig weer naar huis te raken. De piepjes die dat ondersteunden waren niet irritant hard, zoals je soms kan hebben. Wat ik wel te heftig vond, waren de trillingen in het stuur als ik een middenstreep naderde. In mijn ogen reageert de auto hier wat te gevoelig, dat zou me op termijn gaan irriteren, maar de functie kan uitgeschakeld worden, meen ik.
Had ik verder geen kritiek? Jawel, ik vond het zicht over mijn linkerschouder matig. De stijl tussen voor- en achterportier is zodanig breed, dat ik er slechts met moeite langs kon kijken. Een langer of korter iemand dan ik zal hier wellicht geen probleem hebben doordat de stoel dan net in een andere positie staat. Maar toch. En als de auto staat te laden zie je dat wel aan de kleur licht op de laadpaal, maar niet bij de laadpoort op de auto. In mijn eigen auto knippert een blauw kader zodra de stroom de accu inschiet. Dat is wel zo praktisch, vind ik.
Welkom
Toen we ’s avonds nog even om een boodschap gingen, merkte ik dat de auto meteen opent als ik aan kom lopen. Tegelijkertijd glijdt de led-verlichting aan de voorkant van onder naar boven, als om je welkom te heten. Ik houd ervan. Ook in het interieur kun je met licht spelen en de sfeer bepalen door een keuze maken uit het brede keurenpalet.
Man én kinderen waren ook enthousiast en vroegen me afzonderlijk van elkaar of ik deze auto wellicht kon overwegen als ik aan een nieuw model toe ben. Kortom: deze auto verdient absoluuut een proefrit door iedereen die zich in dit segment aan het oriënteren is. Luxe, souplesse en doordachte technologie, dat zijn de dingen die mij vooral bijblijven.
Tekst en beeld: Nicolyn Dijkstra